با همه بی سر و سامانی ام
باز به دنبال پریشانی ام
طاقت فرسودگی ام هیچ نیست
در پی ویران شدن آنی ام
آمده ام بلکه نگاهم کنی
عاشق آن لحظه ی طوفانی ام
دل خوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانی ام
آمده ام با عطش سالها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام
ماهی برگشته ز دریا شدم
تا که بگیری و بمی رانی ام
خوب ترین حادثه می دانمت
خوب ترین حادثه می دانی ام ؟
حرف بزن ابر مرا باز کن
دیر زمانی ست که بارانی ام
حرف بزن حرف بزن سالهاست
تشنه یک صحبت طو لانی ام
ها به کجا می کشی ام خوب من
ها نکشانی به پشیما نی ام
زنجیر را زمانی دوست دارم
که
زندانی عشق تو باشم
و چه زیباست در آن لحظه
حصار زندان
در آن لحظه که خود را
محصور در بند تو احساس کنم
و آن وقت است که
مفهوم واقعی آزادی را درک می کنم ..
آلا،
آنجا که مردمانشان دستانشان خاکی است
آنجا که حوض خانه ها خالی است
جایی که مرگ آبها عادی است
جایی که مردم اشک ماهی را در تنگ تنهایی نمی بینند
جایی که مردم ناله گل را در ظهر تابستان نمی فهمند
جایی که عطر شب بو هم جرأت ندارد بالی بگشاید
جایی که انسانها نمی دانند حتی درختان هم زبان دارند
جایی که هر کس زیر پای خود له می کند برگ درختان را
آنجا که در مرگ پرستوها هیچ کس ختمی نمی گیرد
آیا خدا را می توان فهمید ؟!
در این همه دود و سیاهیها
جایی که دستان سپید ماه گم می شود
در ظلمت شبها
جایی که خورشیدش نمی خندد
فرقی ندارد روز و شبهایش
جایی که آب و نور و آیینه
در لا به لای خاک می میرد
جایی که مردم عمق دریا را در پاکی خلقت نمی بینند
آیا خدا را می توان فهمید ؟!
آه ! ای خدای من
خوب می دانم که حتی دعا هم سرد و سنگین است ..
خوب می دانم که حتی دعا هم سرد و سنگین است ..
بی تو بودن چقدر سخته
با تو بودن هم خودش درده
بی تو فکر کردن محاله
با تو بودن هم یه خوابه
می خواهم بدانی
اگر دورم ز دیدارت دلیل بی وفایی نیست
وفا آن است که نامت را همیشه زیر لب دارم
و بدان که
گرم یادآوری یا نه من از یادت نمی کاهم
من تو را چشم در راهم
و بدان که
در خیال و اندیشه من تویی
نه همین شب که همه شبها تویی
کاش می دانستی
دلم برایت تنگ است
به اندازه همین فاصله که بین من و تو هست
و تو ای مهربان
بدان که
اکنون چون درختی خشک و بی بارم
و گلی خشکیده در سینه دارم
و من هنوز در تردیدم
که آیا گریزی از این فاصله نبود ؟!
و من هنوز هم در اندیشه اینم
بعد از تو از کدام دریچه
آسمان را به تماشا بنشینم
و من هنوز در پاسخ این سوال مانده ام
که آیا به راستی
خود کرده را هیچ تدبیر نیست ؟!
آه نمی دانم
که این تقدیر من بود
یا سرنوشت تو بود !!!
ای دور مانده از من ناچار و ناسزاوار
آنسوی پنج خندق پشت چهار دیوار
ای قصه تو ومن چون قصه شب و روز
پیوسته در پی هم اما بدون دیدار
سنگی شده ست وبامن تندیسوار مانده ست
آن روز آخرین وصل وآن وصل آخرین بار
بوسیدی و دوباره بوسیدی و دوباره
سیری نمی پذیرفت از بوسه روحت انگار
با هر گلوله یک گل در جان من نشاندی
از بوسه تا که بستی چشم مرا به رگبار
دانسته بودی انگار کان روز و هرچه با اوست
از عمر ما ندارد دیگر نصیب تکرار
آن دم که بوسه دادی چشم مرا نگفتم
چشمم مبوس ای یار کاین دوری آورد بار؟
حسین منزوی
پشت این نگاه شاد
چهره ی خموش زن دیگری است
زن دیگری که سالهای سال
در سکوت و انزوای محض
بی امید بی امید بی امید زیسته
زن دیگری که پشت این نقاب خنده
هر زمان به هر بهانه
با تمام قلب خود گریسته
زن خسته ای که دیدگان او
قصه گوی غصه های بی صداست ..
پشت این نقاب خنده
بانگ تازیانه می رسد به گوش
صبر صبر صبر صبر
زن دیگری نشسته پشت این نقاب خنده
با نگاه غوطه ور میان اشک
با دل فشرده در میان مشت
خنجری شکسته در میان سینه
خنجری نشسته در میان پشت ..
ای کرانه های جاودانه ناپدید
این شکسته صبور را
در کجا پناه می دهید ؟ ..
ای شما که دل به گفته های من سپرده اید
زن دیگری است
این که با شما به گفتگوست
زن دیگری که شعرهای من
بازتاب ناله های نارسای اوست ..
من هم از تو حیران تر
تو در آغاز آبادی
منم هر لحظه ویران تر
در این بن بست ظلمانی
رهایی را چه می دانی
فرار از خود به سوی هم
و یا از هم گریزان تر
اگر از راه برگردیم
سراپا حسرت و دردیم
گذشتن مرگ ماندن درد
کدامین است آسان تر
کدامین پیک را گویم
که من هم از تو می جویم
نشانت را و ماندم بی خبر
هر آن پریشان تر
در این تنهایی ممتد
فقط دست تو بر در زد
ندیدم از تو ای دیر آمده
ناخوانده مهمان تر
در این تنهایی مطلق
فقط دست تو بر در زد
ندیدم از تو ای دیر امده
نا خوانده مهمان تر
اردلان سرافراز
گفتی شتاب رفتن من از برای توست
آهسته تر برو که دلم زیر پای توست
با قهر می گریزی گویا که غافلی
آرام سایه ای همه جا در قفای توست
ای دل نگفتمت حذر ا ز راه عاشقی
رفتی بسوز این همه آتش سزای توست
نمی دونم چرا اینقدر هوای پرواز به سرم زده!
نمی دونم تا حالا براتون پیش اومده که خودتونو تو یه چهاردیواریه تنگ ببینید
که هر لحظه دیوارها ش بهتون نزدیک و نزدیک تر میشه .. هی خودمو جمع تر
میکنم هی جام تنگ تر میشه ..
دلم می خواد پرواز کنم .. به یه جای دور که هیچ کس اونجا نباشه ..
هیچ صدایی غیر از صدای خودم نباشه..
هیچ نفسی غیر از نفس خودم نباشه ..
هیچ نگاهی غیر از نگاه خودم نباشه ..
هیچ صدایی نباشه که یه روز با شنیدنش نفس بگیرم و یه روز نفسو ازم بگیره.
هیچ نفسی نباشه که یه روز به وجودم گرمی بده و یه روز منو تو سردی رها کنه..
هیچ نگاهی نباشه که یه روز به عمق چشم و قلبم برسه و یه روز منو تو حسرت بذاره..
چرا این دنیا اینقدر بی رحمه ؟؟!!
خدایا .. تو رو به اون بزرگیت قسم میدم .. تو یکی تنهام نذار..
اصلا یه کار دیگه .. بذار منم بیام پیشت .. بذار منم پرواز کنم .. از تو آسمونا به این
پایین نگاه کنم ..
خدایا .. بذار اون چیز هایی رو که اینجا ندارم اونجا داشته باشم ..
منو ببر پیش خودت ..
منو ببر پیش خودت ..
منو ببر پیش خودت ..
که چرا انسان این دانا این پیغمبر
در تکا پوهایش چیزی از معجزه آنسوتر
ره نبرده ست به اعجاز محبت چه دلیلی دارد ؟
چه دلیلی دارد که هنوز
مهربانی را نشناخته است ؟
و نمی داند در یک لبخند
چه شگفتی هایی پنهان است
من بر آنم که در این دنیا
خوب بودن به خدا سهل ترین کار است
و نمی دانم
که چرا انسان تا این حد با خوبی بیگانه است
و همین درد سخت مرا می آزارد
وقتی هستی نیستم وقتی نیستی هستم
وقتی هستم نیستی وقتی نیستم هستی
ای همه ی نیست شده ی هستی من
هستی من نیست میشود وقتی تونیستی
پر است از صدای تو
هزار بوسه ی ترم
نثار چشم های تو
به آه آسمان قسم
صدای تو صداقتم
نگاه صاف و ساده ات
دوباره برده طاقتم
در این سکوت ساده ام
بیا به من سری بزن
صدا بزن مرا تو باز
به خانه مان دری بزن
بیا عبور کن بیا
تو باز در نگاه من
بیا شبی به خواب من
تو ای همیشه ماه من
بیا ببین که خواب من
پر است از هوای تو
هزار بوسه ی ترم
نثار چشم های تو
هر کس به طریقی دل ما می شکند
بیگانه جدا دوست جدا می شکند
بیگانه اگر می شکند حرفی نیست
من در عجبم دوست چرا می شکند
شکست دلم کسی صدایش نشنید
آری دل من چه بی صدا می شکند
که شدم خسته از این شهر شلوغ
رو نهفتم به بیابانی دور
خالی از عشق و سرور
قلبهایی همه سرد
چشم هایی همه کور
در میان این جمع که همه تنهایند
چه سکوت سردی است
در تلاقی نگاهم با سنگ
و چه دردی دارد
خواندن نام عزیزان بر سنگ
در خیالم با تو گفتگو میکردم
شرر گرم نگاهت به دلم حسرت ریخت
یاد لبخند تو و شادی من
هوسی بود که با دل آ میخت
هوس بوسه ی تو
گونه ی من خیس ز اشک
اشک هایی که به جای تو زنند
بوسه بر گونه ی من
می چکند بر دل این خاک که دارد در خود
گرمی خانه ی من....
نا تمام است هنوز قصه ی عشق
سحر از راه رسید
باز باید که بمانم بی تو
بهترینم مادر
گرمی عشق تو در سینه ی من خواهد ماند
هر کجا که باشم
هر کجا که باشی ....
